Kultura Chińska
Nie dziwi zatem również i to, że słowo pisane jest dla Chińczyków ważniejsze od mówionego. Wziąwszy pod uwagę mnogość dialektów we współczesnym Państwie Środka, słowo pisane - a raczej znak - stanowi jedyny powszechny środek komunikacji. Znaki chińskie - piktogramy - reprezentują pojęcia, jednak bardzo nieprecyzyjnie oddają dźwięki. Najwcześniejsze ślady chińskich zapisów zna-leziono na tzw. kościach wróżebnych - pancerzach żółwi i łopatkach zwierzęcych, na których wydrapywano pytania dotyczące pogody, plonów czy wyników bitew. Wrzucano je do ognia, po czym interpretowano pęknięcia powstałe pod wpływem temperatury. Ta forma zapisu istnieje od ponad 4 tysięcy lat. Literatura chińska zaczęła przybierać formę sztuki w epoce Yuan, choć najstarsze utwory po-chodzą jeszcze z epoki Zhou. Do najsłynniejszych wczesnych dzieł należą zapewne rozważania Konfucjusza (551^179 p.n.e.), zebrane przez jego uczniów w księdze zwanej Luny u (Dialogi konfucjańskie). Oprócz klasycznych dzieł konfucjanizmu i tao-izmu przetrwała także tzw. Shijing (Księga pieśni). Jeśli wierzyć legendom. Konfucjusz wybrał 300 spośród 3 tys. pieśni i umieścił je w tomie Shijing ("Pieśń jest tym. ku czemu kierują się nasze dążenia. Zawarte w sercu, pozostają dążeniami, wyrażone słowami, stają się pieśnią"). Utwory dotyczą miłości, ojczyzny, gloryfikują wyjątkowe postaci oraz ich cnoty.